I hagen fekk
eg ikkje lenger stå
Fordi dei ut
or glaset skulle sjå
Eg fekk
ikkje lenger stå i fred
Det kom ei
sag og skar meg ned
Sia kappa
dei meg opp, for eg var bjørk
So dei
kløyvde og lødde meg til tørk
Framleis
kunne eg ha stått der rank og sveisen
No eg endar
opp, som kubbar inni peisen.
av poeten
Nils, svidd inn på ei bjørkeskive
